Bepaalde gevallen van ernstige depressie hebben een verband met vroegtijdige veroudering van de immuuncellen (de cellen verantwoordelijk voor het afweersysteem), wat er voor kan zorgen dat mensen vatbaarder zijn voor andere ernstige ziekten. Dit blijkt uit een nieuw onderzoek van de University of California (UCSF) in San Francisco in de V.S.
De bevindingen wijzen erop dat een versnelde veroudering van cellen niet bij alle mensen met een depressie voorkomt, maar afhankelijk is van hoe lang iemand depressief is, en met name als deze depressie onbehandeld blijft.
“Depressie is veel meer dan alleen maar een gevoel van ‘down te zijn’ “, zegt eerste auteur Owen Wolkowitz, professor in de psychiatrie aan de UCSF. “Alsof depressief zijn nog niet erg genoeg is, zijn we erachter gekomen dat langetermijndepressie gepaard kan gaan met schade aan de cellen in het lichaam, en dit kan patiënten vatbaar maken voor bepaalde lichamelijke ziekten.”
Werd een ernstige depressieve stoornis (MDD) eerder beschouwd als een mentale ziekte die alleen de hersenen aantast, nu wordt verondersteld dat dit kan worden gekoppeld aan aanzienlijke schade buiten de hersenen. Depressieve individuen lopen meer risico om een ziekte te ontwikkelen die meestal op latere leeftijd voorkomt, zoals diabetes, hart- en vaatziekten, osteoporose, beroerte en dementie.
Bij het onderzoek naar de verbanden tussen depressie en lichamelijke ziekte heeft het onderzoeksteam de veroudering van het immuunsysteem onderzocht, door te kijken naar immuuncellen in het bloed. De onderzoekers keken naar veranderingen in het DNA van deze immuuncellen bij 18 personen met MDD die momenteel geen antidepressiva ontvangen en vergeleken dit met 17 gezonde mensen in een controlegroep. Het DNA van de depressieve groep bleek niet af te wijken van dat van de gezonde groep, maar individuen met negen of meer jaren van onbehandelde chronische depressie toonden significante verschillen. Dit kwam overeen met ongeveer zeven jaar “versnelde celveroudering.”
Deze veranderingen in het DNA werden ook in verband gebracht met hogere niveaus van ontsteking en stress bij patiënten. De onderzoekers suggereren dat deze DNA-verandering bij zeer chronische depressie een weergave kan zijn van individuele blootstelling aan biochemische stressfactoren die celdood bevorderen en de kans op een lichamelijke ziekte verhogen.
“Er is gelukkig ook nog goed nieuws: vele lifestyle factoren zoals lichaamsbeweging en gezonde voeding blijken juist een positief effect te hebben”, aldus Elissa Epel van het UCSF Department of Psychiatry. Epel en mede-onderzoeker Elizabeth Blackburn van UCSF hebben baanbrekend onderzoek verricht naar de invloed van psychologische stress op verschillende biologische markeringen van celveroudering. Blackburn was een winnaar van de Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde in 2009 voor haar DNA-onderzoek en mede-ontdekking van het cellulaire enzym telomerase. Telomerase helpt bij het repareren en herstel van delen van het DNA die van belang zijn voor de bescherming van cellen tegen schade als gevolg van vroegtijdige veroudering.
In verband met dit onderzoek, meldde het onderzoeksteam meldde onlangs in het tijdschrift Molecular Psychiatry, hier beschikbaar, dat personen met MDD een verhoogde activiteit tonen van het enzym telomerase. Dit geeft aan dat het lichaam van onbehandelde depressieve personen de schade aan hun DNA probeert te compenseren. Tijdens de behandeling geeft een dergelijke verhoging wellicht een echte verbetering van de depressie aan.
“Zodra we deze systemen beter begrijpen, zullen we in een sterkere positie staan om depressie te behandelen en eventueel sommige van haar gerelateerde lichamelijke ziekten kunnen voorkomen”, concludeerde Wolkowitz.
Bron: University of California, San Francisco, 5 april 2011
Facebook Reacties: